En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

Piers Morgan Tonight with Michael Durham Prince & Lavelle Smith Jr. Wywiad Piersa Morgana z Michaelem Durhamem Princem i LaVellem Smithem Jr.
Author: Michael Durham Prince, Lavelle Smith Jr.(2011) Autor: Michael Durham Prince, Lavelle Smith Jr.(2011)
LaVelle Smith Jr., choreograf i tancerz oraz Michael Durham Prince, nadzorujący stronę muzyczną koncertów „This Is It”, wzięli udział w programie Piersa Morgana „Piers Morgan Live” (znanym jako „Piers Morgan Tonight”), wyemitowanym 5 listopada 2011 roku. Opowiedzieli w nim o swojej pracy z Michaelem. Nagranie nie zawiera początku rozmowy, zaczyna się w zaznaczonym momencie. Transkrypt zawiera całą i jest kilkunastominutową częścią całego, trwającego ponad czterdzieści minut programu.
PIERS MORGAN: Joining me now two members of Michael Jackson's inner circle. Men who may have known him better than even his famous family. Lavelle Smith and Michael Durham Prince worked with Michael as he prepare to go on tour and with him in those fateful, final days. Gentlemen, thank you very much for joining me.

LAVELLE SMITH JR: My pleasure.


MORGAN: Having followed Michael a long time and reported on him and see him in concert, I know how integral you guys were to his world. Strange times for you it must have been.

SMITH: Very strange.

MORGAN: Since the death.

SMITH: Very strange.

MORGAN: I mean, how would you sum up your feelings?

SMITH: Sadness. Sadness but I do feel really blessed because the happiness that he left with me was all the work we did together. You know? That won't go away. But the sadness that we don't get to create anymore with him. That's sad.

MORGAN: You were dancing with him since 1987.

SMITH: Yes. "Smooth Criminal" was actually the first video. The first tour was "Bad," and then "Dangerous," and then "History." And then we started working on "This Is It." When he called that in 2008 in Vegas, and that was going to be -- he was excited. You know? We were both bringing out costumes, picking props. You know, thinking about what that show could be. Had no name. And just had a great time for six months in Vegas working like crazy. He was excited. I was excited. You know, whenever he gets excited, I get excited.

MORGAN: Michael, you can't believe what happened? I mean, you guys, had been working with Michael right to the end. Was there a massive shock? I mean, were there any signs that he was -- you know, I've heard contrary views. I heard that he was very frail, that the stuff you didn't see in the movie, he was fainting.

--------------------------------------------------------- (begin video)

He was always kind of faint. That's what some of the family believe. What did you see?

PRINCE: All of 2008, I was in Vegas along with Lavelle. He'd show up on dance days. I showed up on music days. And I just had the feeling, Michael is getting ready for his close up. He just started looking better. You could tell he was -- his energy was going up. And then in 2009, extremely excited. You know? He gave us a speech about how important this was to him. That he could spend the rest of his life doing his greatest hits, but that's not what he wanted to do. He said, I want to write new songs. I want to have better songs than I ever had. We're going to add those to the show. And I really have never seen him that energized before. That in the moment before, right up until the last night when I gave him a hug and he gave me a hug, you know. And he felt strong. He said tomorrow we're going to discuss all the vocals for the tour, you know. And that was the last time I spoke to him.

MORGAN: I mean, from a dance point of view, from a voice point of view, where was he do you think given all the experience you have had with him? Was he ready to go?


SMITH: There was no stopping him.

MORGAN: To do 50 shows?

PRINCE: Oh, yes.

SMITH: Yes, 50, but at first --

PRINCE: Remember his pace -- not to interrupt, but his pace was going to be two, two and a half shows a week. His family was going to be there. He was going to have a house in London, outside of London. And we had a good chat. He and I about that. How this was the hard part, rehearsing is the hard part. You know, four, five, six nights a week. Doing videos during the day. Once we got to the U.K., once we started the shows, that was going to be almost a vacation. Truly, you know. I don't want to say that because they were going to pay me, but I mean, honestly, it would have been. And he knew that.

MORGAN: So originally it was ten shows.


MORGAN: Then he got made in to 50. I remember that happening. I think, you know, Michael, you're talking about a guy who was not as young as he used to be. 50 shows is pretty demanding, even if you're only doing 2, 3 shows a week.

PRINCE: Absolutely.

SMITH: I remember him saying there's ten shows. It's going to be fantastic. And I do remember a day when the ten shows turned to 34. He said, Lavelle, you know, there's 34 shows, I got to do them. That seemed to be a little bit like, you know, wow, this is a lot. And Then I remember it kept growing. What I remember is that he was really honored that that many people wanted to see him.

MORGAN: I had tickets to the first one.


MORGAN: I was excited. I mean, he -- I saw him in Paris once. It was the best concert I ever saw.

SMITH: Men, he was just honored that people wanted to see so as much as maybe 34 or the 50 shows were like, oh man, this is going to be crazy. The smile on his face showed me that he felt so honored that people really wanted to see him.

MORGAN: Let me ask you a different question. Did you ever see him taking drugs of any kind?

PRINCE: Never.

MORGAN: He seems to have been a very closed world. What we're hearing from all this trial that's happened and from interviews of people involved is that there were two Michaels. There was the Michael that people thought they knew and there was the guy who chronic pain from when he had the terrible Pepsi accident and then to counter this, the terrible insomnia he used to get, mixed with the pressure and everything else, and so he got more and more into sleeping medication ending up with Demerol for the pain and the Propofol for sleeping. I mean, you put it all together and he was leading two lives. I mean, there was a night time Michael Jackson that you guys I assume didn't see.

PRINCE: Did not see. And honestly, most of the time, when we were with him, I don't think that night time Michael Jackson was around because he had the kids around. We were at the ranch. We were at a hotel almost like a vacation and we're working on new songs. And there was no pressure on him. He didn't have to get up the next day if he didn't want to. He didn't have to perform the next day. I think that pressure comes in to play when there's a show. You know? When there's a huge tour.

SMITH: Exactly.

MORGAN: Let's take a little break. I want to come back and talk to you about the dreadful day that you both found out that Michael died. And how you see his legacy developing. How you would like it to develop.

(begin videoclip)

MICHAEL JACKSON: Yes. That's a cool move.


JACKSON: Cool move.

UNIDENTIFIED MALE: Just spreads out too much at the end.

UNIDENTIFIED MALE: We need to stop it.


MICHAEL JACKSON: Go to infinity.

(end videoclip)

MORGAN: Back with two of Michael Jackson's closest work colleagues. Lavelle Smith and Michael Prince. I've got to ask you a difficult question because I know how close you were. Where were you both? I'll start with you, Lavelle, when you heard that Michael had died.

SMITH: I was at home in my bedroom watching CNN and I heard Michael Jackson went to the hospital with a heart attack. And I thought, OK. That's -- kept watching and it kept getting worse and worse. And I just thought this really either is a really bad publicity stunt or something is desperately wrong.

MORGAN: And you knew that Michael, you know, he could do publicity stunts.

SMITH: Of course. He's a show man.

MORGAN: I mean, he'd been in wheelchairs before to create an impression that he was somehow in a terrible state.


MORGAN: And then the next -- because he always had this thing, make the public go low in expectation and then dazzle them with the high. This was

PRINCE: Absolutely.

SMITH: P.T. Barnum. That's what you do as a showman. Yes, you build it.

MORGAN: A part of you is thinking --


MORGAN: -- Is this another Michael stunt?

SMITH: Yes. And I really was hoping for that. I kept hoping, and then it got worse. And then when they finally said, dead, of course, even that I didn't believe until it stayed there.

MORGAN: You saw that on CNN?

SMITH: Yes. It all went up from heart attack to something happened.

PRINCE: Not breathing.

SMITH: Not breathing, and then dead. And I was like, OK, just wait a few more minutes. And then it didn't go away. And I thought this is really crazy. I called his assistant. And she said, it's a madhouse around here. And I thought, OK, this is the real deal. I just went numb. I remember being numb for days and days. I couldn't cry. I think anger. Just every emotion except I couldn't cry. I didn't cry until I did the TV shows with Jermaine in London. "Move Like Michael Jackson," and I was doing a little outtake like, you know, how you do for the show reading something that said Michael Jackson was -- I kept saying Michael Jackson is -- and they're like, you have to say was. I said, I got it this time. Michael Jackson is -- OK. Finally when I got was, it was over. It was over.

MORGAN: And for you? Where were you?

PRINCE: I was at the Staples Center. I was getting ready for that day's rehearsal. I had a list of changes to do from the night before, instructions from Michael. And when they said that the first thing I thought was he wants two more weeks to rehearse, you know. And then when they finally announced that he was D-E-A-D, I still -- I went back to my computer. I made all the changes from the night before, because I was stunned. I said, well, no, he might come back, you know. And later that day, I just -- I finally had to ask somebody what to do? And he said pack your stuff up, you know? And that was -- it was dreadful. For anything, I feel for his children, you know? He was the greatest dad in the world. Those were the loves of his life. You know? And --

MORGAN: They are extraordinary children.

SMITH: They are.

MORGAN: When I saw them in public recently, at the concert, I mean, they had remarkable confidence. And I guess you might expect it from Michael's --

PRINCE: They were brought up so well. So much love. They read a lot.

SMITH: Disciplined.

PRINCE: A lot.

SMITH: It's amazing.

PRINCE: Well-spoken, beautiful children. And I just want them to know how much he loved them. And I saw the love that they had for him. And he and I talked about that in his dressing room, you know, about when we get to the UK, and when this seven-day week thing is done, you are going to be with your family, you know, again and have a lot more quality time with them.

MORGAN: What do you guys make of the trial? Did you know Conrad Murray? Did you see him much?

SMITH: No, not at all.

MORGAN: So all this was sort of brand new to you?


PRINCE: Right.

SMITH: To me it is simple.

MORGAN: Does it seem like a weird other world?

SMITH: It does. It is a world that I'm forced, I don't know why, but I'm drawn to I have to have the information, and the stuff that I'm hearing is out of this world. Out of this world. To me, it is really about a legend, a doctor and something going horribly wrong that I feel like none of us will really ever get to the bottom of. There's more that --

MORGAN: My gut feeling is, I mean, Michael Jackson is not going to want to kill himself. There's no way he was in any kind of suicidal mood.

SMITH: Absolutely.

PRINCE: Oh my God, no, no, no.

MORGAN: He was enjoying the preparation. He was enjoying being a father, and so on. And just from everyone I have talked to about Conrad Murray, he didn't want to kill Michael Jackson.

SMITH: Why would he?

MORGAN: So you're left with a terrible accident. And I think you are left with the technicalities of how this happened and who did what, and so which we may never know answers to.

SMITH: I have a feeling, I've said, we may never know.

MORGAN: But was it a shock to you when the tapes were played? I mean, I was staggered.

SMITH: I had no words.

MORGAN: When I first heard this, I thought this can't be Michael Jackson.

SMITH: But, listen, I know that voice, over 23 years. I knew that was him, but I didn't know why it existed. Why do that tape exist.

MORGAN: Have either of you ever heard him speak like that?

SMITH: Never. Never.

PRINCE: Never. And honestly, I told Lavelle this, I said, I think the doctor might have made that to show Michael maybe the next day, Michael, you did fall asleep, because Michael might have said I didn't fall asleep, you know. But no I mean -- I would have never made that recording.

SMITH: I mean who knows what he could have done with it later. That is the only --

PRINCE: That's sort of weird.

SMITH: It is weird, but it's -- it happens. Things happen that way.

MORGAN: I mean, Michael's whole life was a bit crazy, ever since the people around him and the circus element and, you know, I just felt the whole thing just unraveled in a very, very strange way and we will probably never know what really happened.


PRINCE: I don't think so.

SMITH: I hope we get to. But one thing I know is important is that, what Michael taught me, all the dance and all that stuff will live on because his -- his goal was to take dance and continue to take dance to higher and higher levels.

MORGAN: There were lots of theories about what Michael was planning to do. What was he planning to do?

SMITH: We were going to do short films. You know, Michael loved the short film. We were working on a cowboy film.

PRINCE: Legs Diamond --

SMITH: Legs Diamond.

PRINCE: He wanted to do like a modern musical on "Legs Diamond." Because Michael already had some gangster-ish, sounds like "Smooth Criminal."

SMITH: Yes, "Dangerous" and "Criminal."

MORGAN: I heard he also wanted to release singles every few months. And at the end of that have an amazing album. It could be a very unusual way of doing it.

PRINCE: Right. And that way you don't get compared to "Thriller" every time you put out an album. So he was going to do it while we were on tour, maybe a single every eight weeks. And then once you had ten out, you add two new songs and you have a record. He also wanted to do a children's album. Because he loved to write these, you know, beautiful, innocent songs for children. He wanted to do a classical album, because he had a lot of melodies that he didn't want to write words to.

MORGAN: How good was Michael Jackson, as an entertainer?

SMITH: The best.

MORGAN: Let's talk voice, first of all, his voice. How good a singer was he?

PRINCE: Amazing. I mean, he could go from a ballad, a soft song, to -- he had one of the best rock voices. I mean, I would compare it to, you know, somebody like in -- not like Led Zeppelin, but I mean, he could sing rock 'n' roll like you wouldn't believe, you know. I always wanted to like get him on some really hard rock stuff.

MORGAN: And dance-wise, mesmerize?

SMITH: Top. Just top of the line, you know.

MORGAN: Have you ever seen a better dancer?

SMITH: A better natural dancer? Not in my life so far ever. I mean, I was trained ballet dancer and we would share, he would teach me, because his stuff was always so strange to me, but once we started sharing, I shared ballet moves or technical things, and he would share his stuff. And that's where our bond came from, just a sharing of dance and a love of dance.

MORGAN: How do you think, finally, Michael would like to be remembered?

SMITH: I think he would like to be remembered as someone that was always, you know, making sure that what he delivered to his fans and to his audience was original. It was innovative. And he ddidn't mind if people copy it, but he would always wanted to be the one that did it first.

MORGAN: Michael, you were going to say?

PRINCE: I was going to agree with that and say that anything he wanted to do, he wanted it to be the best. He wanted himself to be the best, every dancer behind him, every musician, down to the lighting, down to whoever was running what piece of equipment, they had to be the best.

SMITH: Cameras. Everything had choreography. I love it when he use that word. The cameras have choreography. The light have choreography. And that's kind of stuff he taught me.

MORGAN: That's what he was. He was remarkable. I mean, to me, he achieved that. He was the best. The best entertainer I ever saw.

PRINCE: He really was.

MORGAN: Lavelle, Michael, thank you both very much. A pleasure meeting you.

SMITH: It has been my pleasure.

PRINCE: My pleasure.
PIERS MORGAN: Dołącza teraz do mnie dwóch członków najbliższego kręgu Michaela Jacksona. Ludzie, którzy mogli znać go lepiej, niż jego słynna rodzina. Lavelle Smith i Michael Durham Prince pracowali z Michaelem, kiedy przygotowywał się do trasy i byli z nim w te pamiętne, ostatnie dni. Panowie, bardzo wam dziękuję za przyłączenie się do mnie.

LAVELLE SMITH JR.: To dla mnie przyjemność.


MORGAN: Przez długi okres czasu śledziłem losy Michaela, informowałem o nim i oglądałem jego koncerty. Stąd wiem, jaką byliście integralną częścią jego świata. To musiał być dla was dziwny czas.

SMITH: Bardzo dziwny.

MORGAN: Od czasu śmierci.

SMITH: Bardzo dziwny.

MORGAN: Jak podsumowałbyś swoje uczucia?

SMITH: Smutek. Smutek, ale jednocześnie czuję się naprawdę szczęśliwy, ponieważ cała ta praca, którą wspólnie wykonaliśmy, była tym szczęściem, które mi zostawił. To nie zniknie. Jednak smutek, że nie możemy już z nim tworzyć. To smutne.

MORGAN: Tańczyłeś z nim od 1987 roku.

SMITH: Tak. Pierwszym teledyskiem był "Smooth Criminal". Pierwszą trasą koncertową była trasa "Bad", następnie "Dangerous", a później "History". A potem zaczęliśmy pracę nad "This Is It". Kiedy zadzwonił w 2008 roku z Vegas, że to będzie miało miejsce… był podekscytowany. Obaj wyciągaliśmy kostiumy, dobieraliśmy rekwizyty, myśląc o tym, czym może być to show. Nie miało nazwy. I świetnie się bawiliśmy przez sześć miesięcy w Vegas, pracując jak szaleni. On był podekscytowany. Ja byłem podekscytowany. Wiesz, kiedy on się ekscytuje, to ja też jestem podekscytowany.

MORGAN: Michael, czy możesz uwierzyć w to, co się stało? Mam na myśli to, że pracowaliście z Michaelem do samego końca. Czy to był ogromny wstrząs? Chodzi mi o to, czy były jakieś oznaki, że był… wiecie, słyszałem sprzeczne opinie. Słyszałem, że był bardzo słaby, że mdlał, coś, czego nie pokazano w filmie.

---------------------------------------------------- (początek nagrania)

Zawsze był wątły. Tak uważają niektórzy członkowie rodziny. Co wy widzieliście?

PRINCE: Przez cały 2008 rok byłem w Vegas razem z LaVellem. On pojawiał się w dni taneczne. Ja pojawiałem się w dni muzyczne. I odnosiłem wrażenie, że Michael jest na dobrej drodze, żeby całkowite dojście do siebie. Po prostu, zaczął wyglądać lepiej. Można powiedzieć, że był… jego energia rosła. A później, w 2009 roku, był bardzo podekscytowany. Wiesz? Wygłosił nam mowę o tym, jak ważne to było dla niego, że mógłby spędzić resztę swojego życia wykonując swoje największe przeboje, ale to nie było to, co chciał robić. Powiedział: „Chcę pisać nowe piosenki. Chcę mieć lepsze piosenki, niż kiedykolwiek miałem. Dodamy je do tego koncertu”. I naprawdę, nigdy wcześniej nie widziałem go tak naładowanego energią. Wiesz, w tym poprzedzającym czasie, aż do ostatniej nocy, kiedy go uściskałem i on mnie uściskał. I czuł się silny. Powiedział, że jutro omówimy wszystkie wokale na trasę, wiesz. I to był ostatni raz, kiedy z nim rozmawiałem.

MORGAN: Chodzi mi o to, gdzie on był, waszym zdaniem, z punktu widzenia tańca i głosu, biorąc pod uwagę całe wasze doświadczenie w pracy z nim? Czy był gotowy do pracy?


SMITH: Nic go nie zatrzymywało.

MORGAN: Do dania 50 koncertów?

PRINCE: Och, tak.

SMITH: Tak, pięćdziesięciu, ale na początku…

PRINCE: Pamiętaj o jego tempie… bez robienia przerw, ale jego tempo zakładało dwa, dwa i pół koncertu tygodniowo. Miała tam być jego rodzina. Miał mieć dom w Londynie, poza Londynem. Mieliśmy na ten temat, on i ja, fajną rozmowę. Jak trudna była ta część? Próby są trudną częścią. Wiesz, cztery, pięć, sześć nocy w tygodniu. W ciągu dnia, robienie filmów. Po przyjeździe do Wielkiej Brytanii, po rozpoczęciu koncertów, miały to być prawie wakacje. Naprawdę, wiesz. Nie potrzebuję tego mówić, ponieważ zamierzali mi zapłacić, ale, szczerze mówiąc, chodzi o to, że tak by było. I on to wiedział.

MORGAN: Pierwotnie było to dziesięć koncertów.


MORGAN: Potem doszło do 50. Pamiętam to wydarzenie. Wiesz Michael, myślę, że mówisz o facecie, który nie był już taki młody. 50 koncertów to spory wysiłek, nawet jeśli dajesz tylko 2, 3 koncerty tygodniowo.

PRINCE: Oczywiście.

SMITH: Pamiętam, jak mówił, że jest dziesięć koncertów. To będzie fantastyczne. I pamiętam dzień, w którym dziesięć koncertów zmieniło się w 34. Powiedział: "LaVelle, wiesz, są 34 koncerty, muszę to zrobić”. Wyglądało to trochę jak, no wiesz, ojej, to dużo. I pamiętam, że ich liczba ciągle rosła. Pamiętam też, że był naprawdę zaszczycony, że tak wiele osób chciało go zobaczyć.

MORGAN: Miałem bilety na pierwszy.


MORGAN: Byłem podekscytowany. Mam na myśli, że on… widziałem go kiedyś w Paryżu. To był najlepszy koncert, jaki oglądałem.

SMITH: Ludzie, on był właśnie zaszczycony tym, że ludzie chcieli go oglądać, dlatego tak samo, być może, 34 lub 50 koncertów było niczym „och stary, to będzie szaleństwo”. Uśmiech na jego twarzy pokazywał mi, że czuje się bardzo zaszczycony, że ludzie naprawdę chcieli go zobaczyć.

MORGAN: Pozwól, że zadam ci inne pytanie. Czy widziałeś go kiedykolwiek biorącego jakieś leki?

PRINCE: Nigdy.

MORGAN: Wydaje się, że on żył w bardzo hermetycznym świecie. Z tego, co dowiedzieliśmy się podczas całego tego procesu sądowego i z wywiadów przeprowadzanych z zaangażowanymi osobami wynika, że było dwóch Michaelów. Był Michael, którego ludzie, jak sądzili, znali i był facet, który zmagał się z przewlekłym bólem od czasu tego potwornego wypadku podczas kręcenia reklamy Pepsi, następstwem czego był nawrót okropnej bezsenności, na którą kiedyś cierpiał. Ból i bezsenność mieszały się z presją i wszystkim innym, dlatego zażywał coraz więcej leków przed zaśnięciem, kończąc na demerolu na ból i propofolu na sen. Chodzi o to, że to wszystko składało się w całość, a on prowadził podwójne życie. Chcę powiedzieć, że była noc Michaela Jacksona, której, jak zakładam, nie widzieliście.

PRINCE: Nie widzieliśmy. I szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby przez większość czasu, kiedy byliśmy z nim, istniała noc Michaela Jacksona, ponieważ w pobliżu miał dzieci. Byliśmy na ranczu. Byliśmy w hotelu, prawie jak na wakacjach i pracowaliśmy nad nowymi utworami. I nie wywierano na nim presji. Nie musiał wstawać następnego dnia, jeśli nie chciał. Nie musiał występować następnego dnia. Wydaje mi się, że presja pojawia się wtedy, kiedy jest koncert. Wiesz? Kiedy jest ogromna trasa.

SMITH: Dokładnie.

MORGAN: Zróbmy małą przerwę. Chcę wrócić i porozmawiać z wami o tym tragicznym dniu, w którym obaj dowiedzieliście się, że Michael umarł. I jak widzicie rozwijanie jego spuścizny. Jak chcielibyście ją kultywować.

(początek filmu)

MICHAEL JACKSON: Tak. To fajny ruch.

MĘŻCZYZNA: W porządku.


MĘŻCZYZNA: Za bardzo rozwleka się na końcu.

MĘŻCZYZNA: Musimy to zatrzymać.


MICHAEL JACKSON: Dążymy do nieskończoności.

(koniec filmu)

MORGAN: Wracam z dwoma najbliższymi współpracownikami Michaela Jacksona. LaVellem Smithem i Michaelem Princem. Muszę zadać wam trudne pytanie, bo wiem, jak byliście blisko. Gdzie obaj byliście? Zacznę od ciebie, LaVelle, kiedy dowiedziałeś się, że Michael umarł.

SMITH: Byłem w domu, w mojej sypialni oglądając CNN i usłyszałem, że Michael Jackson został przewieziony do szpitala z zawałem serca. I pomyślałem, w porządku. To… ciągle patrzyłem i to stawało się coraz gorsze. I pomyślałem, że albo jest to naprawdę kiepski chwyt reklamowy, albo coś jest nie w porządku.

MORGAN: Wiedziałeś, że Michael, wiesz, mógł zrobić numer reklamowy, dla przyciągnięcia uwagi.

SMITH: Oczywiście. On jest człowiekiem showbiznesu.

MORGAN: Chodzi mi o to, że wcześniej jeździł na wózku inwalidzkim, żeby stworzyć wrażenie, że jest w jakimś tragicznym stanie.


MORGAN: A później z kolei… ponieważ zawsze miał to coś, sprawiał, że publiczność traciła nadzieję i wtedy oszałamiał ją czymś imponującym. Tak było.

PRINCE: Oczywiście.

SMITH: P.T. Barnum [jeden z prekursorów nowoczesnego przemysłu rozrywkowego i reklamy]. To jest to, co robisz jako showman. Tak, budujesz to.

MORGAN: Część ciebie myśli…


MORGAN: … Czy to jest kolejny popis Michaela?

SMITH: Tak. I naprawdę miałem taką nadzieję. Ciągle miałem nadzieję i później było gorzej. Wtedy, kiedy w końcu powiedzieli, że nie żyje, jeszcze w to, oczywiście, nie wierzyłem, dopóki to tam nie pozostało.

MORGAN: Oglądałeś to w CNN?

SMITH: Tak. Wszystko zaczęło się od ataku serca, a skończyło na tym, że coś się stało.

PRINCE: Nie oddycha.

SMITH: Nie oddycha, a potem, że nie żyje. A ja na to: okej, poczekajmy jeszcze kilka minut. A to nie znikało. Stwierdziłem, że to naprawdę szalone. Zadzwoniłem do jego asystentki, a ona powiedziała, że tutaj jest dom wariatów. I pomyślałem, dobra, to jest prawda. Byłem po prostu oszołomiony. Pamiętam, że przez wiele dni byłem odrętwiały. Nie mogłem płakać. Myślę, że czułem gniew, właściwie wszystkie emocje, z wyjątkiem płaczu, nie mogłem płakać. Nie płakałem, dopóki nie zrobiłem programów telewizyjnych z Jermainem w Londynie, "Move Like Michael Jackson".Kręciłem krótką scenę, wiesz, tak jak to się robi dla programu, czytając coś, co stwierdzało, że Michael Jackson był… ja wciąż mówiłem, że Michael Jackson jest… a oni na to, musisz powiedzieć, że był. Powiedziałem, że obecnie tak to czuję. Michael Jackson jest… Dobrze. Wreszcie, kiedy zdobyłem się na „był”, to był koniec. To był koniec.

MORGAN: A ty? Gdzie byłeś?

PRINCE: Byłem w Staples Center. Przygotowywałem się do próby, ustalonej na ten dzień. Miałem listę zmian do wprowadzenia z poprzedniej nocy, instrukcje Michaela. I kiedy o tym powiedzieli, to pierwszą rzeczą, o której pomyślałem, było to, że on chce jeszcze dwóch tygodni na próby, wiesz. A potem, kiedy w końcu ogłosili, że zmarł, ja nadal… wróciłem do komputera. Dokonałem wszystkich zmian z poprzedniej nocy, ponieważ byłem oszołomiony. Mówiłem, no nie, może on wróci, wiesz. A później tego dnia, po prostu… musiałem w końcu zapytać kogoś, co robić? I on powiedział, żeby spakować swoje rzeczy, wiesz? I to było… było straszne. Współczuję jego dzieciom, wiesz? Był najlepszym tatą na świecie. Były miłością jego życia. Wiesz? I…

MORGAN: Są niezwykłymi dziećmi.


MORGAN: Kiedy pokazały się niedawno publicznie, na koncercie, były niezwykle pewne siebie. Sądzę, że można się było tego spodziewać po Michaelu…

PRINCE: Były bardzo dobrze wychowywane. Tyle miłości. Dużo czytały.

SMITH: Zdyscyplinowane.

PRINCE: Bardzo.

SMITH: To zdumiewające.

PRINCE: Elokwentne, piękne dzieci. Chcę tylko, żeby wiedziały, jak bardzo on je kochał. Widziałem miłość, jaką one mu okazywały. I on i ja rozmawialiśmy o tym w jego garderobie, wiesz, o tym, kiedy dotrzemy do Wielkiej Brytanii i, że kiedy ten tydzień się skończy, znów będzie ze swoją rodziną i będzie spędzał z nimi dużo więcej czasu.

MORGAN: W jaki sposób odnosicie się do procesu? Czy znaliście Conrada Murraya? Często go widywaliście?

SMITH: Nie, wcale nie znaliśmy.

MORGAN: Więc wszystko to było dla was czymś nowym?


PRINCE: Dokładnie.

SMITH: Dla mnie to jest proste.

MORGAN: Czy to wygląda na dziwny, inny świat?

SMITH: Tak. To świat, do którego zostałem wepchnięty, nie wiem dlaczego, ale sonduję go, muszę mieć informacje, a to, co słyszę, jest nie z tego świata. Nie z tego świata. Dla mnie, to jest naprawdę o legendzie, lekarzu i jest to coś, co zmierza w bardzo złym kierunku, czuję, że nikt z nas tak naprawdę nigdy nie dotrze do sedna sprawy. Jest to bardziej…

MORGAN: Mam przeczucie, że Michael Jackson nie chciał się zabić. Nie ma mowy, żeby był w samobójczym nastroju.

SMITH: Oczywiście.

PRINCE: O mój Boże, nie, nie, nie.

MORGAN: Cieszył się przygotowaniami. Cieszył się ojcostwem, itd. I od prawie wszystkich, z którymi rozmawiałem na temat Conrada Murray’a słyszałem, że on nie chciał zabijać Michaela Jacksona.

SMITH: Dlaczego on by chciał?

MORGAN: Dlatego pozostaliście z tragicznym wypadkiem. I myślę, że pozostaliście z technicznymi szczegółami, jak to się stało i kto co zrobił, pytaniami, na które możemy nigdy nie poznać odpowiedzi.

SMITH: Mówiłem, że mam przeczucie, że możemy nigdy się nie dowiedzieć.

MORGAN: Czy było to szokiem dla was, kiedy odtwarzano taśmy? Chodzi o to, że mnie wprawiły w osłupienie.

SMITH: Brakowało mi słów.

MORGAN: Kiedy pierwszy raz to usłyszałem, pomyślałem, że to nie może być Michael Jackson.

SMITH: Jednak, posłuchaj, znam ten głos, przeszło 23 lata. Wiedziałem, że to był on, ale nie wiedziałem, po co to zaistniało. Dlaczego ta taśma istnieje.

MORGAN: Czy któryś z was kiedykolwiek słyszał go, tak mówiącego?

SMITH: Nigdy. Nigdy.

PRINCE: Nigdy. I szczerze mówiąc, powiedziałem o tym LaVelle’owi, powiedziałem, że myślę, iż lekarz mógł to zrobić, żeby pokazać ją Michaelowi, być może następnego dnia. „Michael, zasnąłeś”, bo Michael mógł powiedzieć, że nie zasnął, wiesz. Jednak nie o to chodzi… ja nigdy bym nie stworzył takiego nagrania.

SMITH: Chodzi mi o to, że kto wie, co mógł z nim później zrobić. To jest wyłącznie…

PRINCE: To trochę dziwne.

SMITH: To jest dziwne, ale to… to się dzieje. Sprawy tak właśnie się mają.

MORGAN: Chcę powiedzieć, że całe życie Michaela było trochę szalone, od zawsze, ci otaczający go ludzie i elementy cyrku, i, wiecie, po prostu czułem, że cała sprawa była wyjaśniana w bardzo, bardzo dziwny sposób i prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się, co tak naprawdę się stało.


PRINCE: Nie sądzę.

SMITH: Mam nadzieję, że do tego dojdziemy. Wiem jednak, że ważne jest to, czego Michael mnie nauczył, że taniec i wszystko to, co się z nim wiaże, pozostanie żywe, ponieważ jego… jego celem był taniec i wznoszenie tańca na coraz wyższe poziomy.

MORGAN: Było wiele teorii na temat tego, co Michael zamierzał robić. Co planował robić?

SMITH: Zamierzaliśmy kręcić krótkie filmy. Wiesz, Michael uwielbiał krótki film. Pracowaliśmy nad filmem kowbojskim.

PRINCE: Legs Diamond…

SMITH: Legs Diamond.

PRINCE: Chciał zrobić coś podobnego do współczesnego musicalu w "Legs Diamond", ponieważ Michael miał już jakiś gangsterskie brzmienia, takie jak "Smooth Criminal".

SMITH: Tak, "Dangerous" i "Smooth Criminal".

MORGAN: Słyszałem, że chciał też wydawać co kilka miesięcy single. I na koniec mieć z tego niesamowity album. Mógł to być bardzo nietypowy sposób jego tworzenia.

PRINCE: Dokładnie. I w ten sposób unika się porównania z "Thrillerem" za każdym razem, gdy wydaje się album. Dlatego zamierzał to zrobić, gdy mieliśmy być w trasie, być może jeden singiel co osiem tygodni. A po ukazaniu się dziesiątego, dodać dwie nowe piosenki i mieć płytę. Chciał także nagrać album dla dzieci, bo uwielbiał je pisać, no wiesz, te piękne, niewinne piosenki o dzieciach. Chciał stworzyć klasyczny album, ponieważ miał bardzo dużo melodii, do których nie chciał pisać słów.

MORGAN: Jak dobry był Michael Jackson, jako artysta estradowy?

SMITH: Najlepszy.

MORGAN: Porozmawiajmy przede wszystkim o głosie, jego głosie. Jak dobrym był piosenkarzem?

PRINCE: Wspaniałym. Chodzi mi o to, że mógł przejść od ballady, spokojnej piosenki, do… miał jeden z najlepszych rockowych głosów. Chcę powiedzieć, że porównałbym go do, no wiesz, kogoś takiego jak… nie takiego jak Led Zeppelin, ale chodzi mi o to, że mógł śpiewać rock'n'rolla tak, że byś nie uwierzył, wiesz. Zawsze chciałem go usłyszeć w jakimś naprawdę ciężkim rockowym materiale.

MORGAN: A tanecznie - dobry, hipnotyzujący?

SMITH: Najlepszy. Po prostu na samym szczycie, wiesz.

MORGAN: Czy widziałeś kiedyś lepszego tancerza?

SMITH: Lepszego naturalnego tancerza? Nie w moim dotychczasowym życiu. Ja byłem wyszkolonym tancerzem baletowym i dzieliliśmy się z nim, on uczył mnie, ponieważ to, co robił, było dla mnie zawsze takie dziwne. Jednak odkąd zaczęliśmy się dzielić, ja dzieliłem się z nim baletowymi ruchami lub technicznymi rzeczami, a on dzielił się ze mną swoimi. I stąd wzięła się nasza więź, po prostu dzielenie się tańcem i miłością do tańca.

MORGAN: Na koniec, jak myślicie, jak Michael chciałby być zapamiętany?

SMITH: Myślę, że chciałby być zapamiętany jako ktoś, kim zawsze był, wiesz, mający pewność, że to, co przekazał swoim fanom i słuchaczom, było oryginalne. Było innowacyjne. I nie miał nic przeciwko, jeśli ludzie go naśladowali, ale zawsze chciał być tym, który zrobił to pierwszy.

MORGAN: Michael, co zamierzałeś powiedzieć?

PRINCE: Miałem zamiar się z tym zgodzić i powiedzieć, że cokolwiek chciał zrobić, chciał, żeby to było najlepsze. Chciał sam być najlepszy, każdy tancerz za nim, każdy muzyk, oświetleniowiec i każdy kto zajmował się jakimkolwiek sprzętem, musieli być najlepsi.

SMITH: Kamery. Wszystko miało choreografię. Uwielbiam to, kiedy on używa tego słowa. Kamery mają choreografię. Światło ma choreografię. I tego rodzaju rzeczy mnie uczył.

MORGAN: Taki właśnie był. Był wybitny. Dla mnie, osiągnął to. Był najlepszy. Najlepszy artysta, jakiego kiedykolwiek widziałem.

PRINCE: Naprawdę był.

MORGAN: LaVelle, Michael, bardzo wam dziękuję. Spotkanie z wami było przyjemnością.

SMITH: Cała przyjemność po mojej stronie.

PRINCE: To dla mnie przyjemność.

Autor tłumaczenia: kato

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


23/08/18 21:07 AmeliaAdamska14
Michael był cudowny

23/08/18 18:56 Michaelina
taki był Michael.... :( jaka szkoda, że głos jego przyjaciół, jego współpracowników jest tak mało znany... dziekuję Kato

19/08/18 06:27 AmeliaAdamska14
Dzięki za tłumaczenie

18/08/18 16:06 ♥ Jolanta ♥
Serce mi ściska z bólu,gdy czytam o tych tragicznych chwilach,a z drugiej strony,tylko informacje osób,które dobrze znały ( chociaż sa wyjatki) i pracowały z Michaelem są wiarygodne. Dziękuje ...kato... i pozdrawiam .