En Pl
Strona główna | Tablica | Hyde Park | O stronie

The story of E.T. Historia E.T.
Album: E.T. the Extra -Terrestrial (1982)
Album's performer: Michael Jackson

Lyrics author: Melissa Mathison
Album: E.T. the Extra -Terrestrial (1982)
Wykonawca: Michael Jackson

Autor tekstu: Melissa Mathison
Out in the night sky, a ship was descending. The hull glowing with soft light, as if a piece of the Moon had fallen . . .

The hatch opened and the crew came out - odd little beings moving quietly through the leaves, gathering, gathering . . .

. . . A blackberry bush, a rose, a tiny cedar tree . . .

. . . W hen suddenly, man came.

One of the little beings was cut off, trapped in the trees, separated from his ship.

He ran as fast as his short legs would carry him.

His chest glowing red, a signal to the crew that he needed help.

His ship was ahead, glowing through the branches. He stumbled toward it, but the hatch was closing, and the crew was leaving.

The ship lifted off, like the Moon slowly rising, then soared away... a comet swallowed by the night.

The creature's heartlight faded. He was alone, three million light years from home. The lights of the city twinkled in the valley, below the little being

The friendliest light was coming from a kitchen window, at a boy named Elliott's house. The big guys playing inside made Elliott wait out front for their pizza delivery. Out back, the creature crawled into the yard and hid in a toolshed.

ELLIOTT: Harvey? Harvey, is that you, boy?

Elliott, looking for his dog in the backyard, heard strange noises coming from the toolshed He picked up his baseball and he threw it in. Whatever it was in there, whipped it right back.

ELLIOTT: Mom, Mom there's someone out there! It's in the toolshed. It threw the ball at me . . .Quiet! Don't nobody go out there.

Elliott fell asleep that night, with all kinds of strange dreams in his head. And the squashy little guy from outer space came creeping back into the garden, as quietly as he could.

But those funny feet of his tripped him up in a garbage can. Elliott heard it and came running out. He chased whatever it was behind the house. But he wasn't sure that he really wanted to catch up suddenly, it stopped and turned.


Next day, Elliott went into the woods...

ELLIOTT: Hel-lo-ooo.

He laid a trail of little candies, one piece after another, and then went back home.

E. T crawled from the bushes. We all know curiosity killed the cat, but he was too old to change now.

He put the little round object in his mouth.

It was delicious, the tastiest thing he'd ever eaten, in the whole Universe!

MARY: It's not that we don't believe you, honey.

ELLIOTT: Well, it was real, I swear.

MICHAEL: Maybe it was an iguana.

ELLIOTT: It was no iguana.

MICHAEL: Maybe, ah, ah, you know they say there are alligators in the sewers.

GERTIE: Alligators in the sewers.

MARY: All we're trying to say is, maybe you just probably imagined it.

ELLIOTT: I couldn't have imagined it!

Elliott had a hunch that this might be the night. So he waited outside in an old chair, and sure enough, the strange creature appeared; Someone from another world. Elliott's heart almost stopped.

ELLIOTT: Mom . . . Mom . . . Michael. . . Michael. . . Mom...

E. T was just as scared as Elliott, but he had to hang in there. After all, he had to eat, he had to live. So he followed Elliott with the candy into the house, and up the stairs.

ELLIOTT: Wow . . .

The two friends found each other, across a thousand universes. And fell asleep.

The next day...

ELLIOTT: Do you talk? You know, talk?

Me human. Boy. Elliott. El-li-ott. Elliott. These are toys, these are little men. This is Greedo, and then this is Hammerhead. See, this is Walrus Man. And then, this is Snaggle Tooth. And this is Lando Calrissian. See? And this is Boba Fett. And look, they can even have wars. Look at this.

Argghhh . . .

But how do you share the greatest secret in the world?

ELLIOTT: Now, swear it, the most excellent promise you can make. Swear, as my only brother on our lives . . .

MICHAEL: Okay, don't get so heavy. I swear.

ELLIOTT: And, um, close your eyes.

MICHAEL: OK, they're closed.

ELLIOTT: OK, uh, swear it, one more time. I have absolute -

MICHAEL: You have absolute power. . . Yes

What he saw blew his mind. But Elliott was hoping that his Little sister would handle the situation better.


GERTIE: Elliott . . . look what I made for you . . .

And what do you do with something as wild as this weird squashy little guy with a head shaped like an eggplant?

ELLIOTT: I'm keeping him.

GERTIE: What is it?

ELLIOTT: He won't hurt you, Gertie. He won't hurt you.

But some other people are looking for E.T, also. Tall shadows with flashlights, keys and heavy shoes, and they want to keep him, too.

Meanwhile, Elliott, Michael and Gertie brought their new friend a potted flower as a gift.

ELLIOTT: We are here. Where are you from?

GERTIE: I don't like his feet.

ELLIOTT: They're only feet, you little twerp. He's trying to tell us something.

E.T.: ur . . . ur . . . rrrrr . . . rrrrr . . .

ELLIOTT: What's he doing?

GERTIE: What's happening?

With the point of his finger, E.T's magical powers raised five balls up into the air, and floated them there above everybody's head.

MICHAEL: Elliott...

ELLIOTT: Oh, no.

Then E.T quietly retired in the closet, with his flower pot, leaving Elliott, Michael and Gertie to go off to school.

MICHAEL: Did you explain school to him?

ELLIOTT: How do you explain school to higher intelligence?

TYLER: Hey, Elliott, where's your goblin?

MICHAEL: Shut up.

STEVE: Did he come back?

GREG: Well, did he?

ELLIOTT: Yeah, he came back. But he's not a goblin. He's a spaceman.


He was from the other side of the Universe. But he'd figured out how to open Elliott's refrigerator. And he found a can of something that looked… . pretty good. Beer. To him, it seemed . . . perfectly harmless.

Meanwhile, on the other side of town, in Elliot biology class. . .

TEACHER: Today we will be doing the actual frog dissection. . . And you will find many similarities...

Elliott found one. The fog reminded him of E.T

ELLIOTT: Run for your lives, back to the river, back to the forest.

Run! I want to save you! Let's get 'outta here!

And all the frogs got out of there -out the window, out the door, and down the road.

TEACHER: . . . let me handle this . . . let me handle this . . .

At home, E.T found a newspaper. And the comic strip really caught his eye. There it was, a spaceman had built a communicator, to phone home.

Then Gertie came home to watch her favorite TV show, when something amazing happened.

GERTIE: B . . . B . . . Biscuits.

E.T: Beeeeeeeeeee - beeeeeeeeeeeeee.

GERTIE: You said B. Good.

ET: Beeeeee goooooooood.

And that wasn't all he learned to say. When Elliott came home E.T had a surprise for him.

ET: Elliot . . . Elliott . . . Elliott.

GERTIE: I taught him how to talk now. He can talk now.

ELLIOTT: E.T, can you say that? Can you say E.T ? E.T

E.T.: Eeeeee Teeeeeeee - eeee teee, ee tee, eee teee . . . eee tee. . .

And he had one more thing to say, something very, very important. Something that the whole world would someday soon remember.

E.T.: E.T phone home.

MICHAEL: My god, he's talking.

E.T.: Home. . .

ELLIOTT: E.T phone home?

E.T.: ET phone home.

But some people were listening in on their phone...

ELLIOTT: Now I wish I would've listened in science.

MICHAEL: Grab that fuzz buster.

E.T built his own communicator out of the fuzz buster, some hobby pins, a knife and fork, and the UHF tuner from the TV set.

MICHAEL: You know Elliott, he doesn't look too good anymore.

ELLIOTT: Don't say that! We're fine

MARY: Why Tink...

While Mom was reading Gertie a bedtime story, Elliott cut his finger on a mean-looking saw blade

ELLIOTT: Ouch! . . .Ouch!

MARY: It was poison and you drank it to save my life! Tink, dear Tink, are you dying?

E.T.: Ouuuucchhhhh

E.T.'s finger lit up, just like his heart, and a mysterious light healed Elliott's cut.

MARY: Do you believe in fairies? Say quick that you believe.

GERTIE: I do, I do, I do!

MARY: If you believe, clap your hands.

Halloween night, Elliott and Michael dressed E.T in a sheet . . . like a ghost.


E.T.: Ready.

MARY: Oh, you look great.

MICHAEL: Thank you.

ELLIOTT: Thank you.

E.T,: Thank you.

And they took him out on the street . . . and guess who he saw a familiar friend from a galaxy far away.

E.T: . . . home. . . home. . . home. . .

MICHAEL: Be back one hour after sunset, no later.

ELLIOTT: I'll try as fast as I can, Mike.

Elliott rode to the forest with E.T in the basket of his bicycle. E.T thought the ride was too slow and bouncy . . .

ELLIOTT: It's too bumpy. We'll have to walk from hee-ere! E.T.!

So he raised that magic finger of his and gave them a lift!

ELLIOTT: Not so high! Not so high!

The bike soared into the air over the treetops, high as the birds can fly, and higher. Whoo hooo!!

Across the great silver moon they flew, beautiful and free!

ELLIOTT: Ah Haaaaaaa! Don't crash, please. . . Whup!


Then, out in the lonely forest, E.T set up his communicator, and pointed if at the stars. . .

His strange signal beamed itself out, into that place in the sky where night is forever.

ELLIOTT: E.T, it's working.

E.T.: Ohhhhh.

ELLIOTT: It's working!

E.T.: Home.

ELLIOTT: You did it! It's working.

E.T.: Home. Home.

ELLIOTT: E.T, it's working!

We have to go now, E.T we're so late already.

But nobody had returned E.T's phone call to the stars. Back at Elliott's house, the net was closing in. Science had discovered his hideout in the closet upstairs.

That night, Elliott and his friend slept in the forest.

At dawn, when he woke up, E.T. was gone.

Elliott, sick with fever, returned home for help.

ELLIOTT: You've got to find him, Mike.

MICHAEL: Where is he?

ELLIOTT: In the forest, in the bald spot. You've got to find him.


Michael found the little guy, his face down in a stream, his body gray all over, gray as ash.

Michael gently carried E.T back to the safety of their home. Then snuck him upstairs and laid him down on the bathroom floor. Now was the time to tell Mom.

MICHAEL: Mom, would you come with me?

MARY: What is it?

MICHAEL: Mary, just come with me.

MARY: Michael, what?

MICHAEL: Mom, remember the goblin?

MARY: Michael, what are you talking about?

MICHAEL: Just swear the most excellent promise you can make

MARY: Michael

She couldn't believe what she saw.

MARY: That's terrific

E.T.: Mommmmmmm

Her Hand went limp, the coffee spilled from her cup.

ELLIOTT: We're sick, I think we're dying.

MARY: Michael

MICHAEL: Mom, it's okay.

MARY: Get her downstairs.

GERTIE: He's not going to hurt you, Mom.

MICHAEL: He's not going to hurt you.

MARY: Michael, get her downstairs!

GERTIE: It's the man from the moon! The man from the moon!

Sealed in white protective space suits, the military, the government, scientists and doctors invaded Elliott's house. They had zeroed in on E.T and turned the place into a laboratory and hospital.

A huge plastic envelope came down, covering the entire house, and medical teams moved in on the little guy.

E.T: Home....'ome...

DOCTOR: Would you say it has the ability to manipulate its own environment?

MICHAEL: He's smart. He communicates through Elliott.

DOCTOR: Elliott thinks its thoughts.

MICHAEL: No, Elliott, Elliot feels his feelings.

They hooked him up to all kinds of machines. But he was fading, like a star at morning.

ELLIOTT: You're scaring him. You're scaring him - leave him alone. I can take care of him. E.T

E.T: Ell-i-ott

ELLIOTT: E.T, stay with me, please.

E.T: Stay

ELLIOTT: Together. l'll be right here. l'll be right here.

E.T: Stay... Ell-i-ott. Stay,..tay...tay..

But E.T was going, where no one could follow. His star-fire was out and he was as cold as the moon.

E.T: Stay

NURSE: The creature's pressure is bottoming out, his complexes are slow and widening.

DOCTOR: All right, I'm calling it. What time is it?

E.T. was gone.

DOCTOR: Fifteen hours and thirty six minutes. . . Okay, let's pack him in ice.

So they placed E.T. in a coffin of ice, but left Elliott alone with him, because Elliott was the one he'd come to, across the great ocean of time.

ELLIOTT: Look at what they've done to you. I'm so sorry . . .

You must be dead 'cause... I don't know how to feel. I can't feel anything anymore. You're gone someplace else now.

I'll believe in you all my life, everyday. E.T, l love you.

Then a miracle! Elliott noticed E.T.'s wilted flower was moving. A light opened up in E.T.'s heart, growing brighter and brighter! From orange to yellow to white!

E.T: E.T phone home.

ELLIOTT: Ah haaaaa. . . !

E.T: Phone home. Phone home.

The little guy was all worked up, and Elliott had to shut him up so no one would know he was alive.

KEYS: Elliott, why don't you come with me?

ELLIOTT: No. no. nooo

And Elliott tuned on the tears, and faked them all out...

KEYS: Would you like the flowers?

Michael and Elliott had a plan

ELLIOTT: He's alive' He's alive!

MICHAEL: All right!

The scientist put E.T. into a medical van; they didn't even notice it when the guys snuck aboard.

MAN: Who are you?

MICHAEL: I'm driving.

MAN: Open the door, son.

MICHAEL: There's a guy out there. What do I do?

ELLIOT: Well, what are you waiting for? Let's go!

MICHAEL: I''ve never driven forward before!

Michael screamed to his friends

MICHAEL: Get the bikes! Meet us at the playground at the top of the hill!

TYLER: Let's do it!

So they did it. They stole E.T. out from under everybody's nose and carried him off on their bikes.

ET: rrr . . . rrr . . . rrr . . .

E.T. was riding in Elliott's basket, bouncing up and down again . . . with the world at their heels.

ELLIOTT: Follow me!

But Elliott and his partners could ride. The police chased them through the street, but the kids knew the alleys -

COP: This is unit 302. We've cut the kids off at the bottom of the hill

STEVE: Let's split up . . .

E.T.: rrr . . . rrr . . . rrr . . .

ELLIOTT: Hang on!

TYLER: We made it!

That's what they thought. In came the road block, cars and men, police and guns - the net closed once more. E.T. and his friends had run out of time

And up they went, E.T. and his pals, up over the road block, up into the sky, wheeling over the roof tops, sailing over the valley, higher and higher. Flying in the sky, E.T. and his pals!

GREG: Tell me when it's over!

Wow. . . And there it was, the most beautiful thing in the whole world, the ancient spaceship - coming slowly down.

And it was time to say goodbye.

MICHAEL: He doesn't know goodbye.

E.T.: Be good.


E.T.: Thank you.

MICHAEL: You're welcome.

Where would E.T. go? His home was far beyond the Milky Way, out past the farthest star we see, where only the great ships of space can roam. Would they ever see him again? Where would he be?

E.T: I'll be right here.

ELLIOTT: Goodbye.

A feeling of sadness and joy filled the air as they watched E.T. approach the ship that would take him home.

The hatch was open. The crew was waiting. E.T. looked at his friends one last time, picked up his flower pot, and walked into the ship.

The hatch closed. The ship lifted off, up into the sky, trailing a rainbow, E.T's. rainbow

Look for it, look for it! Look!


All alone wishing on stars

Waiting for you to find me

One sweet night I knew I would see

A stranger who'd be my friend

When someone in the dark reaches out to you

And touches off a spark that comes shining through

It tells you never be afraid

Then somewhere in your heart you can feel the glow

A light to keep you warm when the night winds blow

Like it was written in the stars I knew

My friend, my someone in the dark was you

Promise me we'll always be

Walking the world together

Hand in hand where dreams never end

My star secret friend and me

When someone in the dark reaches out to you

And touches off a spark that comes shining through

It tells you never be afraid

Then somewhere in your heart you can feel the glow

A light to keep you warm when the night winds blow

Look for the rainbow in the sky

I believe you and I

Could never really say goodbye

Wherever you may be

I'll look up and see

Someone in the dark for me

Wherever you may be

I'll look up and see

Someone in the dark for me

Though you're gone star-far away,

Each time I see I see a rainbow

I'll remember being with you

Smiles coming through my tears.

When someone in the dark reaches out to you

and touches off a spark that comes shining though,

It tells you never be afraid.

Then somewhere in your heart you can feel the glow,

A light to keep you warm when the night winds blow.

Look for the rainbow in the sky !

I believe you and I

Could never really say goodbye-

Wherever you may be,

I'll look up and see

Someone in the dark for me !

Wherever you may be,

I'll look up and see

Someone in the dark for me !

E.T.: I'll be right here

Zweryfikowane przez: : anialim
Daleko, na nocnym niebie, statek kosmiczny podchodził do lądowania. Kadłub statku rozświetlał jasny blask, odbijających się w nim promieni Księżyca...

Kiedy otworzono właz statku, pojawiła się załoga – dziwne, małe stworki poruszały się cichutko między liśćmi, zbierając, zbierając...

... krzak jeżyny, różę, małą tuję...

Kiedy nagle – pojawili się ludzie

Jedno małe stworzonko odłączyło się od reszty, utknęło w trawach, daleko od statku.

Biegło tak szybko, jak tylko jego krótkie nóżki na to pozwalały.

Jego serduszko zaczęło się czerwienić, dając sygnał załodze statku, że potrzebuje pomocy.

Stworek biegł w stronę statku, którego blask mógł dostrzec między gałęziami. Potknął się tuż przed nim, kiedy zamknięto właz statku z jego załogą na pokładzie.

Statek wystartował, niczym Księżyc unosił się powoli, aż w końcu wzleciał gwałtownie i jak kometa, zniknął w otchłani nocy.

Światełko, które rozjaśniało serduszko stworzonka zbladło. Był sam, trzy miliony lat świetlnych od domu. Światła miasta mieniły się nad doliną i jaśniały nad malutką kreaturką.

O kuchennego okna domu chłopca o imieniu Elliott, dochodziło najbardziej przyjazne światło. W środku bawili się starsi chłopcy, kiedy Elliott czekał na zewnątrz na dostawcę pizzy. Stworzonko zakradło się na podwórko i schowało w składziku na narzędzia.

ELLIOTT: Harvey? Harvey, czy to ty?

Szukając swojego psa, Elliott usłyszał dziwne hałasy dochodzące z szopki. Wziął więc swoją piłeczkę baseballową i wrzucił ją do środka. Cokolwiek tam było – odrzuciło mu ją z powrotem.

ELLIOTT: Mamo, Mamo, coś tam jest! W schowku na narzędzia! Rzuciło do mnie piłkę....

Cisza! Niech nikt tam nie wchodzi.

Tej nocy Elliott śnił o dziwnych rzeczach. Zaś mały ludzki z innej planety, tak cicho, jak tylko potrafił, wczołgał się z powrotem do ogrodu.

Jednak swoimi śmiesznymi nóżkami zahaczył o kosz na śmieci. Usłyszał to Elliott i natychmiast wybiegł na podwórko. Gonił coś, co uciekało za dom. Nie był nawet pewien, czy naprawdę chciał się przekonać, co to takiego było, kiedy nagle – stworzonko zatrzymało się i odwróciło.


Następnego dnia, Elliott poszedł do lasu...

ELLIOTT: Ha – looo – ooo

Ułożył na ziemi ścieżkę z małych cukierków, jeden przy drugim i wrócił do domu.

E.T. wypełzł z krzaków. Wszyscy wiemy, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła, ale teraz było już za późno.

Włożył mały okrągły przedmiot do buzi. Coś pysznego, nigdy wcześniej i nigdzie i w całym Wszechświecie czegoś takiego nie jadł!

MARY: Nie chodzi o to, że ci nie wierzymy, kochanie.

ELLIOTT: Ale ja nie kłamię, przysięgam.

MICHAEL: Może to była iguana.

ELLIOTT: To nie była żadna iguana.

MICHAEL: Może, ah, ah, wiesz, ludzie mówią, że w kanałach czają się aligatory.

GERTIE: Aligatory w kanałach.

MARY: Staram się tylko powiedzieć... może po prostu to sobie wyobraziłeś?

ELLIOTT: Nie mógłbym sobie tego wyobrazić!

Elliott czuł, że to może być ta noc. Siedział więc na starym krześle przed domem i czekał, był pewien, że dziwne stworzenie się pojawi. Ktoś z innego świata. Serce Elliotta niemal się zatrzymało.

ELLIOTT: Mamo... Mamo... Michael... Michael... Mamo....

E.T. był tak samo przerażony, jak Elliott, jednak nie uciekł. Musiał przecież jeść, musiał żyć. Podążał więc za ścieżką, którą Elliott ułożył z cukierków, ta zaprowadziła go do jego domu i dalej, na pierwsze piętro.

ELLIOT: Wow...

I tak w otchłani Wszechświata przyjaciele odnaleźli się. I razem zasnęli.


ELLIOT: Umiesz mówić? No wiesz, mówić?

Ja człowiek. Chłopiec. Elliott. El-li-ott. Elliott. To są zabawki, małe ludziki. To Greedo, a tamten to Hammerhead. Zobacz, to Walrus Man. A ten to Snaggle Tooth. A to Lando Calrissian. Widzisz? A to Boba Fett. I zobacz, mogą toczyć ze sobą bitwy. Zobacz tylko.


Jak jednak podzielić się największą tajemnicą?

ELLIOT: Przysięgnij, przysięgnij na wszystko, na co tylko można. Przysięgnij jako mój brat na swoje życie...

MICHAEL: Dobra, nie przesadzaj. Przysięgam.

ELLIOTT: … i,um, zamknij oczy.

MICHAEL: OK, są zamknięte.

ELLIOTT: OK, uh, przysięgnij jeszcze raz. Na wszystko -

MICHAEL: Dobra, na wszystko...

Był zaskoczony tym, co zobaczył. Elliott miał jednak nadzieję, że jego mała siostrzyczka lepiej zniesie widok nowego przyjaciela.


GERTIE: Elliott... zobacz, co dla ciebie zrobiłam...

A co można zrobić z kimś takim, jak ten dziwny, mały ludzik z głową w kształcie oberżyny?

ELLIOTT: Zostaje ze mną.

GERTIE: Co to jest?

ELLIOTT: On cię nie skrzywdzi, Gertie. Nie zrobi ci krzywdy.

Byli jednak inni ludzie, którzy również szukali E.T. Ciężkimi krokami przemierzali okolicę, świecąc latarkami, brzęcząc kluczami. Oni też chcieli go zatrzymać.

W tym samym czasie, Elliott, Michael i Gertie przynieśli nowemu przyjacielowi prezent – kwiatek w doniczce.

ELLIOTT: Jesteśmy stąd. A ty?

GERTIE: Nie podoba mi się jego stopa.

ELLIOT: To tylko stopa, głuptasku. Chyba chce nam coś powiedzieć.

E.T.: ur... ur... rrrr....rrrrr....

ELLIOT: Co on robi?

GERTIE: Co się dzieje?

E.T. wskazał palcem i swoją magiczną mocą uniósł w powietrze pięć piłeczek, które szybowały nad głowami wszystkich.

MICHAEL: Elliott....

ELLIOTT: Oh, nie.

Później, E.T. wrócił cichutko do szafy, zabierając ze sobą doniczkę z kwiatkiem. Elliott i Gertie musieli iść do szkoły.

MICHAEL: Wyjaśniłeś mu, co to jest szkoła?

ELLIOTT: Niby jak miałbym wyjaśnić to geniuszowi?

TYLER: Hej, Elliott, gdzie twój goblin?

MICHAEL: Zamknij się.

STEVE: I co, wrócił?

GREG: No, wrócił?

ELLIOTT: Tak, wrócił. Ale to nie goblin. To kosmita.


Pochodził z drugiego końca Wszechświata. Udało mu się jednak odkryć, jak otworzyć lodówkę Elliotta. Znalazł w niej puszkę czegoś, co wyglądało... całkiem nieźle. Piwa. Wydawało mu się, że to coś... całkowicie nieszkodliwego.

W tym czasie, na drugim końcu miasta, Elliot był na lekcji biologii...

NAUCZYCIEL: Dziś przeprowadzimy sekcję żaby... Zobaczycie, jak wiele jest podobieństw...

Elliott znalazł już jedno. Żaba przypomniała mu E.T.

ELLIOTT: Biegnijcie, ratujcie swoje życie, wracajcie do rzeki, wracajcie do lasu.

Uciekajcie! Chcę was ocalić! Uciekajcie stąd!

I wszystkie żaby uciekły – oknem, drzwiami, uciekły stamtąd.

NAUCZYCIEL: … Już się tym zajmę... panuję nad sytuacją...

A wdomu, E.T znalazł gazetę. Jego wzrok przykuła historyjka obrazkowa. Tego szukał, kosmita zbudował komunikator, by porozumieć się z domem.

Później do domu wróciła Gertie. Oglądała swój ulubiony program, kiedy stało się coś niesamowitego.

GERTIE: B... B... Biszkopty.

E.T.: Biiiiiii - biiii.

GERTIE: Powiedziałeś B. Dobrze.

E.T. Być dooobrym

I nie tylko tego się nauczył. Kiedy Elliott wrócił do domu, E.T miał dla niego niespodziankę.

E.T: Elliott.... Elliott... Elliott.

GERTIE: Nauczyłam go mówić. Potrafi już mówić.

ELLTIOTT: E.T, potrafisz tak powiedzieć? Umiesz powiedzieć E.T? E.T?

E.T: Eeeee Teeeeee – eeeeee teeeeeeeee, eee teee... eee teee...

Była jeszcze jedna rzecz, którą chciał powiedzieć – coś bardzo, bardzo ważnego. Coś, co wkrótce zapamięta cały świat.

E.T.: E. T dzwonić do domu

MICHAEL: O Boże, on mówi.

E.T. Dom...

ELLIOTT: E.T. dzwonić do domu?

E.T: E.T. dzwonić do domu.

Ktoś ich podsłuchiwał...

ELLIOTT: Mogłem uważać na zajęciach w szkole.

MICHAEL: Weź ten radar.

E.T. zbudował swój własny telefon – z przekaźnika, kilku pinezek, noża, widelca i tunera telewizyjnego.

MICHAEL: Wiesz, Elliott, on nie wygląda dobrze.

ELLIOTT: Nie mów tak! Oboje czujemy się dobrze.

MARY: Dlaczego Tink...

Kiedy mama czytała Gertie bajkę na dobranoc, Elliott zranił dużym ostrzem w palec...

ELLIOTT: Ałć!... Ała!

MARY: To była trucizna, a ty wypiłeś ją, żeby uratować moje życie! Tink, Tink kochanie, czy ty umierasz?

E.T.: Aaaałlłaaaa

Palec i serce E.T nagle zajaśniały, tajemniczy blask wyleczył ranę Elliotta.

MARY: Wierzysz w bajki? Powiedz szybko, że tak.

GERTIE: Wierzę, wierzę, wierzę!

MARY: Jeśli wierzysz, zaklaskaj.

W noc Halloween, Elliott i Michael założyli na E.T prześcieradło i wyglądał... jak duch.

ELLIOTT: Gotowy?

E.T.: Gotowy.

MARY: Oh, wyglądacie świetnie.

MICHAEL: Dzięki.


E.T. Dzięki.

I wyruszyli razem... zgadnijcie, kogo tam zobaczyli – znajomo wyglądającego przyjaciela z odległej galaktyki.

E.T.: Dom... dom... dom...

MICHAEL: Wrócisz do domu nie później niż godzinę po zachodzie słońca.

ELLIOTT: Wrócę jak najszybciej, Mike.

Elliot pojechał na rowerze z E.T w koszyku do lasu. Dla E.T. podróż była zbyt wolna,a droga zbyt wyboista...

ELLIOTT: Za dużo wyboi. Stąd będziemy musieli pójść na piecho-tę! E.T!

Podniósł czarodziejski palec i uniósł ich wysoko.

ELLIOTT: Nie tak wysoko! Nie tak wysoko!

Rower leciał w przestworzach; ponad drzewami, wyżej niż potrafią latać ptaki, jeszcze wyżej. Whooo hooo!!

Lecieli ponad wspaniałym, srebrnym księżycem. Wspaniali i wolni!

ELLIOTT: Ah Haaaaa! Nie spadnij, proszę... Whup!


Później, na skraju lasu E.T. ustawił swój nadajnik i wskazał ku gwiazdom...

Wydobył się z niego dziwny sygnał, wprost ku otchłani czarnego nieba.

ELLIOTT: E.T, to działa.

E.T.: Ohhhh

ELLIOTT: To dział!

E.T.: Dom

ELLIOTT: Udało ci się! To działa.

E.T.: Dom. Dom

ELLIOTT: E.T., to działa!

Musimy już iść, E.T. Jest już bardzo późno.

Nikt jednak nie odpowiedział na sygnały, jakie E.T. wysyłał ku gwiazdom. Tymczasem w domu Elliotta robiło się niebezpiecznie. Naukowcy znaleźli kryjówkę urządzoną w szafie na piętrze.

Tej nocy, chłopiec wraz ze swoim przyjacielem spali w lesie. O świcie, kiedy się obudził, stworka już nie było.

Elliott, z wysoką gorączką, wrócił do domu po pomoc.

ELLIOTT: Musimy go znaleźć, Mike.

MICHAEL: Gdzie on jest?

ELLIOTT: W lesie, na łysej polanie. Musimy go znaleźć.


Michael odnalazł małego ludzika, leżał twarzą zanurzoną w potoku, a jego ciało zupełnie poszarzało. Jak popiół.

Delikatnie Michael zaniósł E.T. do domu. Przemycił go na górę i płożył na podłodze w łazience. Przyszedł w końcu czas, by powiedzieć mamie.

MICHAEL: Mamo, mogę cię na chwilę prosić?

MARY: Co się dzieje?

MICHAEL: Po prostu, chodź ze mną.

MARY: Michael, co się dzieje?

MICHAEL: Mamo, pamiętasz tego goblina?

MARY: Michael, o czym ty mówisz?

MICHAEL: Proszę, przysięgnij na wszystko, co tylko można

MARY: Michael

Nie mogła uwierzyć w to, co zobaczyła.

MARY: Wprost cudownie

E.T.: Maaaaamaaaaa

Jej dłoń znieruchomiała, kawa wylała się z kubka, który trzymała.

ELLIOTT: Jesteśmy chorzy. Umieramy.

MARY: Michael

MICHAEL: Mamo, jest w porządku.

MARY: Da dół!

GERTIE: Mamo, on nie zrobi ci krzywdy/

MICHAEL: On nie zrobi ci krzywdy.

MARY: Michael, zaprowadź ją na dół!

GERTIE: To człowiek z Księżyca. Człowiek z Księżyca!

Ubrani w białe, ochronne mundury: żołnierze, rządowi nauczyciele i lekarze wtargnęli do domu Elliotta. Schwytali E.T., a cały dom zamienili w szpital i laboratorium.

Ich dom przykryto ogromną, foliową pokrywą, lekarze rozpoczęli swoje eksperymenty na małym stworzonku.

E.T.: Dom... om...

LEKARZ: Czyli umie manipulować otoczeniem?

MICHAEL: Jest mądry. Porozumiewa się przez Elliotta.

LEKARZ: Elliott czyta jego myśli

MICHAEL: Nie, Elliott, Elliott czuje to samo, co on.

Podłączyli go do wszelkich możliwych urządzeń. On jednak był coraz słabszy, gasł jak gwiazda o poranku.

ELLIOTT: On się was boi. Boi się – zostawcie go! Sam o niego zadbam. E.T.

E.T.: Ell-i-ott

ELLIOTT: E.T., proszę, zostań ze mną.

E.T.: Zostań...

ELLIOTT: Będziemy tu razem. Będziemy razem.

E.T.: Zostań... Ell-i-ott, Zoo...staa... ań.

E.T. jednak odchodził w miejsce, gdzie nikt nie mógł mu towarzyszyć. Jego żar wypalił się, on sam był zimny jak Księżyc.

E.T.: Zostań

PIELĘGNIARKA: Ciśnienie stworzenia świata, funkcje życiowe słabną coraz bardziej.

LEKARZ: Dobrze, ogłaszam więc. Która jest godzina?

E.T. umarł.

LEKARZ: Piętnasta trzydzieści sześć... Dobrze, umieśćmy go więc w lodzie.

Umieścili więc E.T. w trumnie z lodem, pozwolili jednak Elliottowi zostać z nim, w końcu to go odnalazł w oceanie wszech czasu.

ELLIOTT: Zobacz, co oni ci zrobili. Tak mi przykro...

Musisz już nie żyć, bo... Nie wiem, co czuć. Nic już nie czuję. Odszedłeś do innego miejsca.

Będę myślał o tobie przez całe swoje życie, codziennie. E.T., kocham cię.

I stał się cud! Elliott zauważył, że zwiędły kwiat, który podarował E.T. poruszył się. Serce E.T. zajaśniało blaskiem, stawało się coraz jaśniejsze i jaśniejsze! Od koloru pomarańczowego, przez żółty aż po biel!

E.T.: E.T. dzwonić do domu.

ELLIOTT: Ah haaa...!

E.T.: Dzwonić do domu. Dzwonić do domu.

Mały stworek był zupełnie przytomny, Elliott musiał go uciszać, by nikt inny nie zorientował się, że żyje.

KEYS: Elliott, chodź ze mną.

ELLIOTT: Nie, nie, nieee.

Elliott zaczął płakać, oszukał ich wszystkich....

KEYS: Chciałbyś zabrać te kwiatki?

Michael i Elliott mieli plan.

ELLIOTT: On żyje, on żyje!

MICHAEL: Świetnie!

Naukowcy umieścili E.T. w karetce; nawet nie zauważyli, kiedy chłopak wemknął się na pokład.

MĘŻCZYZNA: Kim jesteś?

MICHAEL: Kierowcą.

MĘŻCZYZNA: Otwórz drzwi, chłopcze.

MICHAEL: Tu jest jakiś facet. Co mam robić?

ELLIOTT: Na co jeszcze czekasz? Jedź!

MICHAEL: Nigdy wcześniej nie prowadziłem samochodu!

Michael skrzyknął swoich przyjaciół.

MICHAEL: Weźcie swoje rowery! Spotkajmy się na placu zabaw, tam na wzgórzu!

TYLER: Dobra, jedziemy!

Tak też zrobili. Wykradli stworka naukowcom wprost sprzed nosa i wywieźli go na rowerach.

E.T.: rrr.... rrr... rrr...

E.T. jechał w koszyku roweru Elliotta, podskakując w nim nieustannie... ziemia paliła im się pod kołami.

ELLIOTT: Jedźcie za mną!

Elliott i jego koledzy jechali bardzo szybko. Policja ścigała ich, dzieciaki jednak znały wszelkie skróty

POLICJANT: Tu patrol 302. Odcięliśmy dzieciom drogę od wjazdu na wzgórze.

STEVE: Rozdzielmy się.

E.T.: rrr... rrr... rrr...

ELLIOTT: Trzymajcie się!

TYLER: Udało się!

Tak im się wydawało. Urządzili blokadę drogi, samochody, ludzie, policjanci z bronią – zastawili na nich pułapkę. E.T. i jego przyjaciołom kończył się czas...

Aż nagle E.T. i jego kumple unieśli się nad blokadą, wznieśli się w niebo, szybując ponad dachami domów, żeglując nad doliną, wyżej i wyżej! E.T. i jego przyjaciele lecieli w przestworzach!

GREG: Powiedzcie mi, kiedy wylądujemy!

Wow... i nagle zobaczyli najpiękniejszą rzecz na świecie – legendarny statek kosmiczny, który zniżał się do lądowania.

Nadszedł czas na pożegnanie.

MICHAEL: On nie umie powiedzieć do widzenia.

E.T.: Byyć dobrym...


E.T.: Dziękuję

MICHAEL: Nie ma za co.

Gdzież on poleci? Jego dom był daleko za Mleczną Drogą, dalej niż najdalsza gwiazda, którą możemy dostrzec, gdzie tylko najwspanialsze statki kosmiczne mogły dotrzeć. Czy jeszcze się spotkają? Gdzie on się podzieje?

E.T.: Będę właśnie tu.

ELLIOTT: Do widzenia.

Kiedy patrzyli, jak E.T. wsiada na statek, który miał zabrać go do domu, ich serca jednocześnie wypełniały smutek i radość.

Właz był otwarty. Załoga statku czekała. E.T. spojrzał raz jeszcze na swoich przyjaciół, podniósł doniczkę z kwiatkiem i wszedł na statek.

Zamknięto właz. Statek wzniósł się, wysoko w niebo, tworząc tęczę – tęczę E.T.

Zobacz ją, zobacz! Zobacz!


Całkiem sam, zwierzając się gwiazdom z marzeń

Czekając na ciebie, byś mnie odnalazł

Jednej wspaniałej nocy, wiedziałem, że odnajdę

Nieznajomego, który zostanie moim przyjacielem

Gdy nieznajomy z ciemności podaje ci dłoń

I rozpala iskrę, która rozświetla tę ciemność

Już wiesz, że nie musisz się więcej bać

Wtedy w swoim sercu czujesz ciepło

Żar, który cię ogrzeje w każdą zimną noc

Wiedziałem, jakby było mi to zapisane w gwiazdach

Przyjacielu, dla mnie nieznajomym z ciemności byłeś ty

Obiecaj mi, że już zawsze

Razem będziemy przemierzać ten świat

Trzymając się za ręce, aż tam gdzie marzenia się nie kończą

Mój sekretny przyjaciel z gwiazd i ja

Gdy nieznajomy z ciemności podaje ci dłoń

I rozpala iskrę, która rozświetla tę ciemność

Już wiesz, że nie musisz się więcej bać

Wtedy w swoim sercu czujesz ciepło

Żar, który cię ogrzeje w każdą zimną noc

Poszukaj tęczy na niebie

Wierzę, że ty i ja

Nigdy nie powiemy sobie 'żegnaj'

Gdziekolwiek będziesz

Spojrzę w niebo i odnajdę

Mojego nieznajomego w ciemnościach

Gdziekolwiek będziesz

Spojrzę w niebo i odnajdę

Mojego nieznajomego w ciemnościach

Chociaż odszedłeś, daleko do gwiazd

Już zawsze, kiedy zobaczę tęczą

Będę pamiętał o chwilach, które spędziliśmy razem

I uśmiechnę się przez łzy

Gdy ktoś z ciemności podaje ci dłoń

I rozpala iskrę, która rozświetla tę ciemność

Już wiesz, że nie musisz się więcej bać

Wtedy w swoim sercu czujesz ciepło

Żar, który cię ogrzeje w każdą zimną noc

Poszukaj na niebie tęczy!

Wierzę, że ty i ja

Nigdy nie powiemy sobie 'żegnaj'

Gdziekolwiek będziesz

Spojrzę w niebo i zobaczę

Swojego kogoś w ciemnościach

Gdziekolwiek będziesz

Spojrzę w niebo i zobaczę

Swojego kogoś w ciemnościach

E.T.: Będę właśnie tam.

[Na LP opowieść jest w częściach, ale ponieważ mjtunes zmontowało taki ładny film, żeby lepiej się czytało i ew. oglądało - zamieściłam tu cały tekst - anialim]

Autor tłumaczenia: anialim

Zweryfikowane przez: : anialim

Masz uwagi do tekstu? Podoba Ci się tłumaczenie? A może zauważyłeś błąd? Napisz!

Please leave following field blank:


25/05/12 15:14 marjol
Ha ha poczytałam sobie dzisiaj w pracusi bez oglądania , tylko oczami wyobraźni i jest mi taaak błoogooo *** dzięki Ci ANIALIM :)))

23/05/12 00:07 Paulina
Super,wielkie dzięki za tak szybką pomoc.Właśnie tego słucham.Mike,jak On to cudownie opowiada...Zatracam się.

22/05/12 15:47 MałgoŚ
Paulinko, proszę link z YT (innego nie mam), pozostałe części są z boku -- -- Pozdrawiam!

22/05/12 05:49 Paulina
Gdzie i jak można tego tekstu audio pośłucha?Będę bardzo wdzięczna za odpowiedż.Świetna strona i dziękuję za nią.Genialna robota i wieliki podziw i szacunek z mojej strony dla Was tłumacze.Oby trwała po wsze czasy.Pozdrawiam gorąco i licze,że ktoś odpowie na moje pytanie.

06/05/11 18:48 gość
gdzie mozna to obejrzec?

13/07/10 23:57 marjol
Ku mojej wieeeelkiej radosze , no baardzo prosze. Bardzo proszę , wtedy będzie się lepiej oglądało. Teraz zajęło mi to prawie 1,5 godz. w TV nigdy tego nie widziałam, ale może dlatego ,że niestety ja "pseudo" fanka nie wiedziałam o tym. Jednak internet to wspaniała sprawa.

13/07/10 22:39 anialim
@Marjol: ta wersja mjtunes to połączenie płyty "E.T. the Extra -Terrestrial" z obrazami z pełnometrażowego filmu Stevena Spielberga (kilka razy wyświetlany był w polskiej telewizji:)) Chyba jeszcze nikt nie stworzył wersji z polskimi napisami. Sprawdzę to jeszcze i jeśli jej faktycznie nie ma - trzeba będzie zastanowić się nad jej stworzeniem:) Pozdrawiam

13/07/10 22:22 marjol
Fantastyczna opowieść , szkoda ,że nie ma napisów, bo tak ,to muszę bez przerwy wstrzymywać film i czytać. za dużo wymagam...a może już gdzieś jest z napisami lub lektorem. Chetnie obejrzałabym jeszcze raz. Michael ma taaaaaki ciepły głos. Sorki gościu jeszcze raz.

13/07/10 20:38 marjol
gościu sorki , ten wpis miał być do innej strony. Miałam otwarte 2 karty i robiłam wpis. Nawet nie wiem za bardzo jak to sie stało.

13/07/10 20:25 gość
marjol , a gdzie Ty tam widzisz Michaela? Przecież On był narratorem , a nie aktorem:D

09/07/10 00:24 marjol
O matko , ale" odwalacie" kawaaaaaaaaał dobrej roboty. dziekuję baaaaaardzo , bardzo anialim. Michael świetnie gra w tym filmie. Śliczny jest jak marzenie.

09/07/10 00:08 gość
Jesteście boskie dziewczyny!!!!!Dzięęę - kuuu- jęęę !!!!

08/07/10 22:54 FeliciaM.
Boże, jak on to czytał... pięknie!